Βρέχει βατράχια

-Λύστε μου τα χέρια.

-Γιατί;

-Θέλω να σκουπίσω τα δάκρυά μου.

-Όχι, είσαι όμορφος, πόσο όμορφος έτσι! 

-Δε μπορώ να σας μιλάω με δάκρυα στα μάτια. 

-Τότε μη μιλάς.

-Σκουπίστε τα μου εσείς λοιπόν. Σύντομα θα σπιλώσουν το λευκό μου πρόσωπο, θα το φθείρουν ανελέητα και θα αποκαλύψουν, αδυσώπητοι σπιούνοι, τον αληθινό μου εαυτό.

-Τι θες να κρύψεις;

-Δε θα' θελα να με κοιτάτε όταν σας μιλάω. 

-Με φοβάσαι.

-Δεν το αξίζω, με τόσο ονειδιστικό τρόπο να με γδύνετε με τα μάτια σας. 

-Σου αρέσει όμως.

-Γιατί το κάνετε αυτό;

-Κοίτα με στα μάτια, τίποτα έτσι δεν κρύβεται, και πες μου τι θέλεις πια από εμένα.

-Θα' θελα να σας φιλήσω. Μ' αρέσει να γεύομαι τους ανθρώπους. Μην το πείτε πουθενά.

-Γιατί παίζεις με τις λέξεις;

-Αν με βλέπατε στο δρόμο δίχως να με γνωρίζετε τι θα σκεφτόσασταν για μένα;

-Ότι θα μπορούσα να σ' αγαπήσω.

-Δε μπορείτε πλέον;

-Ρωτάς πράγματα ανυπόφορα.

-Γιατί;

-Γιατί ήδη σ' αγαπώ. Αν υποθέταμε ότι δάκρυσες επειδή σε πλήγωσα, εσύ θα μ' αγαπούσες;

-Εγώ σας γνωρίζω υποτίθεται;

-Όχι.

-Τότε ναι. Και πάλι θα σας αγαπούσα.

-Και πάλι;

-Ναι. Στον ενικό αυτή όμως τη φορά.