Ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου

(το παιχνίδι)

Θάρρος ή αλήθεια;
Πόσες φορές έχω παίξει αυτό το παιχνίδι, καταφεύγοντας στην αλήθεια καθώς οι ερωτήσεις του θάρρους έχουν εξαλείψει κάθε όριο, αγνοώντας τη σοβαρότητα και τη φιλοσοφία του παιχνιδιού;
Σήμερα όμως κατέληξα στο σοφό συμπέρασμα πως και η αλήθεια στην πλειονότητα των περιπτώσεων θέλει θάρρος για να ειπωθεί. Κι ακόμη περισσότερο για να ακουστεί.



(η πραγματικότητα)

Ορισμένες φορές πρόκειται για μικροπράγματα ώστε να προτιμάς εμβριθώς να ψευδολογήσεις ή να αποκρύψεις παρά να αποκαλύψεις την αλήθεια.
Άλλες πάλι, μια σου απάντηση μπορεί μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου να ανατρέψει με μιας ολόκληρη τη ζωή σου ή μέρος αυτής. 
Το σίγουρο όμως είναι πως ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Οι εκάστοτε συγκυρίες, οι χαρακτήρες της ζωής σου, όλα παίζουν ρόλο τη στιγμή που θα αποφασίσεις ν'ανοίξεις τον ασκό του Αιόλου. 

(η μάχη)

Γιατί συχνά η αλήθεια πονάει περισσότερο από το ψέμα (αλήθεια - ψέμα: 0-1). 
Παρά ταύτα τα μυστικά και τα ψέματα δε θα εξασφαλίσουν ποτέ σε κανέναν αιώνια σωτηρία, δε θα παραμείνουν ποτέ για πολύ καιρό εθελότυφλες δολοπλοκίες και βολικά καταφύγια (αλήθεια - ψέμα: 1-1).
Και τότε ακολουθούν οι απροσδόκητες αντιδράσεις εκείνων τους οποίους εσύ φοβόσουν περισσότερο και προτίμησες να εξαπατήσεις για το δικό τους αλλά και το δικό σου καλό, κατασκευάζοντας ασυναίσθητα τα φρικαλέα απεικάσματα που θα σπίλωναν τη συνείδησή σου έως ότου φτάσει η στιγμή της αλήθειας (αλήθεια - ψέμα 2-1).
Ο καθένας μας διανύει μια κεντρική λεωφόρο. Το μόνο που καταφέρνουμε κωλυσιεργώντας να μιλήσουμε αληθινά είναι να χανόμαστε εκούσια σε σκοτεινά μονοπάτια τα οποία μας ξεβράζουν και πάλι στη μεγάλη μας λεωφόρο, ολίγον τι νοθευμένους ιδιοσυστασιακά.  (αλήθεια - ψέμα 3-1)

Ακόμη φοβάσαι να πετάξεις τη μάσκα σου;