"Γιατί πρέπει πάντα να ποθούμε λυσσαλέα ό,τι δε μπορούμε να έχουμε;" ρώτησα αδύναμα το είδωλό μου στον καθρέφτη με ένα δυσδιάκριτο βλέμμα μελαγχολίας στο πρόσωπό μου.
"Ίσως από εγωισμό, ή από βίτσιο." απάντησε ο αντικατοπτρισμός μου περιφρονητικά υπερχειλίζοντας από ναρκισσισμό.
Ξαφνικά το δωμάτιο σκοτείνιασε, και το είδωλό μου στον καθρέφτη δεν ήταν πια το ίδιο. Αυτή τη φορά ήταν πιο φωτεινό, πιο σαγηνευτικό. Μένοντας να κοιτά την άβυσσο των ματιών μου, να εστιάζει όλο και πιο βαθιά λες κι επεξεργαζόταν την ψυχή μου έκανε ν' απαντήσει.
"Ίσως γιατί κάποιος άγνωστος, ξένος, αλλότριος σ' εμάς μας δίνει το περιθώριο να κάνουμε κάθε λογής εικασίες και να νομίζουμε ότι είναι εκείνος ο οποίος δύναται να μας προσφέρει κάθε τι που ποθούμε -και δεν αναφέρομαι σε πράγματα, αλλά σε εμπειρίες, συναισθήματα, ευκαιρίες-.
Κι όταν (χρονικοϋποθετικό) τελικά καταφέρουμε να κάνουμε αυτόν τον "ξένο" δικό μας, οι ουτοπικές μας προσδοκίες κατακρημνίζονται και αντικαθίστανται στην πλειονότητα των περιπτώσεων από ωμό ρεαλισμό και υποκατάστατες φιλοσοφίες -καλή ώρα-. Όμως θυμίζοντας την πάλαι ποτέ ανεκπλήρωτη επιθυμία της Μπλανς από το Λεωφορείον ο Πόθος ποιος θέλει ρεαλισμό και όχι μαγεία;
Όταν -συνεχίζω- η ιδανική εικόνα που είχαμε με τόσο πάθος και λαγνεία κατασκευάσει επισκιάζεται από μια πραγματικότητα πληκτική, γελάμε με τον εαυτό μας και αρχίζουμε πάλι ασυναίσθητα από την αρχή την αναζήτηση του ετέρου ημίσεος, έχοντας λάβει ακούσια μέρος σ' έναν τραγελαφικό φαύλο κύκλο.
Πόσο τρομακτικό ακούγεται το να χάνεις μία τέτοια ευκαιρία να νιώσεις επιτέλους ολοκληρωμένος, ενώ στην πλειονότητα των περιπτώσεων ταλανίζεσαι άδικα και βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πώς όταν έρθει, δε θα το χάσεις. Αρκεί να είσαι έτοιμος να το χειριστείς.
"Και πώς θα ξέρω ότι είμαι έτοιμος;" απόρησα ζαλισμένος από το μακρόσυρτο μονόλογο.
"Θα έχεις πιστέψει στην ψευδαίσθηση ότι είσαι ολοκληρωμένος. Έτσι είναι η ζωή. Γουστάρει να μας παίρνει στο ψιλό."
Συνεχίζεται...
(Η επιλογή του τίτλου δικαιώνεται στο επόμενο άρθρο)
"Ίσως από εγωισμό, ή από βίτσιο." απάντησε ο αντικατοπτρισμός μου περιφρονητικά υπερχειλίζοντας από ναρκισσισμό.
Ξαφνικά το δωμάτιο σκοτείνιασε, και το είδωλό μου στον καθρέφτη δεν ήταν πια το ίδιο. Αυτή τη φορά ήταν πιο φωτεινό, πιο σαγηνευτικό. Μένοντας να κοιτά την άβυσσο των ματιών μου, να εστιάζει όλο και πιο βαθιά λες κι επεξεργαζόταν την ψυχή μου έκανε ν' απαντήσει."Ίσως γιατί κάποιος άγνωστος, ξένος, αλλότριος σ' εμάς μας δίνει το περιθώριο να κάνουμε κάθε λογής εικασίες και να νομίζουμε ότι είναι εκείνος ο οποίος δύναται να μας προσφέρει κάθε τι που ποθούμε -και δεν αναφέρομαι σε πράγματα, αλλά σε εμπειρίες, συναισθήματα, ευκαιρίες-.
Κι όταν (χρονικοϋποθετικό) τελικά καταφέρουμε να κάνουμε αυτόν τον "ξένο" δικό μας, οι ουτοπικές μας προσδοκίες κατακρημνίζονται και αντικαθίστανται στην πλειονότητα των περιπτώσεων από ωμό ρεαλισμό και υποκατάστατες φιλοσοφίες -καλή ώρα-. Όμως θυμίζοντας την πάλαι ποτέ ανεκπλήρωτη επιθυμία της Μπλανς από το Λεωφορείον ο Πόθος ποιος θέλει ρεαλισμό και όχι μαγεία;
 |
| Πάτα με |
Όταν -συνεχίζω- η ιδανική εικόνα που είχαμε με τόσο πάθος και λαγνεία κατασκευάσει επισκιάζεται από μια πραγματικότητα πληκτική, γελάμε με τον εαυτό μας και αρχίζουμε πάλι ασυναίσθητα από την αρχή την αναζήτηση του ετέρου ημίσεος, έχοντας λάβει ακούσια μέρος σ' έναν τραγελαφικό φαύλο κύκλο.
Πόσο τρομακτικό ακούγεται το να χάνεις μία τέτοια ευκαιρία να νιώσεις επιτέλους ολοκληρωμένος, ενώ στην πλειονότητα των περιπτώσεων ταλανίζεσαι άδικα και βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πώς όταν έρθει, δε θα το χάσεις. Αρκεί να είσαι έτοιμος να το χειριστείς.
"Και πώς θα ξέρω ότι είμαι έτοιμος;" απόρησα ζαλισμένος από το μακρόσυρτο μονόλογο.
"Θα έχεις πιστέψει στην ψευδαίσθηση ότι είσαι ολοκληρωμένος. Έτσι είναι η ζωή. Γουστάρει να μας παίρνει στο ψιλό."
Συνεχίζεται...
(Η επιλογή του τίτλου δικαιώνεται στο επόμενο άρθρο)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου