Κι άντε πες ότι το σύμπαν τελικά δείχνει έλεος. Κι άντε πες ότι τελικά βρίσκεις τον πρίγκιπα ή την πριγκίπισσά σου. Μετά από τόσα ζώα που είχες να αντιμετωπίσεις, πώς θα τους διαχειριστείς ορθά;
Πώς ξέρεις ότι το χάρτινο φαναράκι που θ' ανάψετε μαζί με προορισμό τον τρίτο ουρανό δε θα καταλήξει στο πύρινο ποτάμι του αλλά στις χρυσές του πύλες;
Στα βόρεια τ' ουρανού σου λέει είναι η κόλαση, και στα νότια ο παράδεισος. Πού γνωρίζεις εσύ ότι το φαναράκι σας θα καταλήξει στο χρυσάφι κι όχι στη φωτιά;
Αν και μεταξύ μας το δεύτερο ακούγεται πιο δελεαστικό γιατί ως γνωστόν είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας αλλά να μην ξεφεύγουμε, γάμα τις αλληγορίες να στα πω ντόμπρα.
Πώς γνωρίζεις ότι αυτή η θεία τρέλα, ένα παραλήρημα εμπνευσμένο απ' τους θεούς (Πλάτων - Συμπόσιον), οι πιο θυελλώδεις συναισθηματικές σου διακυμάνσεις, η γλυκόπικρη παράνοια του έρωτα που θα παραλύσει κάθε αντικειμενικότητα και οτιδήποτε σώφρον, -κεραυνοβόλος, φλογερός, αμοιβαίος, αιώνιος, περαστικός, συντροφικός, τρυφερός- οι απρόβλεπτες στιχομυθίες σου με το άλλο σου μισό και οι αντίστοιχες συγκυρίες, η σαρκική ηδονή θα σε οδηγήσουν στο εκνευριστικό πλέον γνωμικό "και ζήσανε αυτοί καλά..." και όχι σε μια τραγωδία που θα ανατρέψει τη ζωή σου μια για πάντα; Πώς ξέρεις ότι η ερωτευμένη ψυχή, "μια ψυχή φιλήδονη, λάγνα, αβυσσαλέα, που καθοδηγείται από τις ορμές των φαντασιώσεων και δρα τυφλωμένη από τις αισθήσεις, τους πόθους και τις αμαρτωλές επιθυμίες" (Απύθμενη ψυχή - Κείμενο που θα παραθέσω λίαν συντόμως) δε θα σε οδηγήσει στην απόλυτη τρέλα;
Αρκετά στα έσπασα.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως καθημερινά εντοπίζουμε ανθρώπους οι οποίοι τείνουν να μην παίρνουν κανένα ρίσκο, ενώ πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που θεωρούν δεδομένα στη ζωή τους διακυβεύονται ενδελεχώς χωρίς καν οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται. Τι σημασία όμως έχει να ζεις εάν έχεις φτάσει εξήντα χρονών και δεν έχεις τίποτε απολύτως να νοσταλγείς;
Έρωτας είναι να αρπάξεις τον άλλον απ' το χέρι και να το σκάσετε, δίχως λεφτά και ρούχα, δίχως να σε νοιάζουν οι συνέπειες και το αύριο, αρκεί να ζεις τη στιγμή μαζί του.
Δεν είναι ούτε τα likes και τα μελωμένα σχόλια στο Facebook, ούτε τα ραντεβουδάκια στην πλατεία Κεραμεικού για ένα coctail στο Millenium.
Ο έρωτας δε γνωρίζει ρουτίνα, δε γνωρίζει νόρμες, δε γνωρίζει τρίτους είτε πρόκειται για την ανήσυχη μάνα σου, είτε για τα φιλαράκια που θα σε παρασύρουν στις χειρότερες συνήθειες επειδή Y.ou O.nly L.ive O.nce, ούτε ο νεαρός που θα σε πλησιάσει εκείνο το βράδυ στο club για να σε πηδήξει*.
Γι' αυτό βγες εκεί έξω, ζήσε και όταν έρθει η ώρα η καλή πετάξου σε κάποιο μαγαζάκι του κέντρου και αγόρασε δυο φαναράκια. Ανάψτε μαζί τη φλόγα τους και μη σε νοιάζει που θα καταλήξουν, σημασία έχει η διαδρομή.
*Δε θα επεκταθώ στο σεξουαλικό κομμάτι, η δολοφονία είναι έγκλημα, η περιγραφή της όχι, το σεξ δεν είναι έγκλημα, η περιγραφή του όμως είναι.
 |
| Πάτα με. |
Πώς ξέρεις ότι το χάρτινο φαναράκι που θ' ανάψετε μαζί με προορισμό τον τρίτο ουρανό δε θα καταλήξει στο πύρινο ποτάμι του αλλά στις χρυσές του πύλες;
Στα βόρεια τ' ουρανού σου λέει είναι η κόλαση, και στα νότια ο παράδεισος. Πού γνωρίζεις εσύ ότι το φαναράκι σας θα καταλήξει στο χρυσάφι κι όχι στη φωτιά;
Αν και μεταξύ μας το δεύτερο ακούγεται πιο δελεαστικό γιατί ως γνωστόν είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας αλλά να μην ξεφεύγουμε, γάμα τις αλληγορίες να στα πω ντόμπρα.
Πώς γνωρίζεις ότι αυτή η θεία τρέλα, ένα παραλήρημα εμπνευσμένο απ' τους θεούς (Πλάτων - Συμπόσιον), οι πιο θυελλώδεις συναισθηματικές σου διακυμάνσεις, η γλυκόπικρη παράνοια του έρωτα που θα παραλύσει κάθε αντικειμενικότητα και οτιδήποτε σώφρον, -κεραυνοβόλος, φλογερός, αμοιβαίος, αιώνιος, περαστικός, συντροφικός, τρυφερός- οι απρόβλεπτες στιχομυθίες σου με το άλλο σου μισό και οι αντίστοιχες συγκυρίες, η σαρκική ηδονή θα σε οδηγήσουν στο εκνευριστικό πλέον γνωμικό "και ζήσανε αυτοί καλά..." και όχι σε μια τραγωδία που θα ανατρέψει τη ζωή σου μια για πάντα; Πώς ξέρεις ότι η ερωτευμένη ψυχή, "μια ψυχή φιλήδονη, λάγνα, αβυσσαλέα, που καθοδηγείται από τις ορμές των φαντασιώσεων και δρα τυφλωμένη από τις αισθήσεις, τους πόθους και τις αμαρτωλές επιθυμίες" (Απύθμενη ψυχή - Κείμενο που θα παραθέσω λίαν συντόμως) δε θα σε οδηγήσει στην απόλυτη τρέλα;
Αρκετά στα έσπασα.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως καθημερινά εντοπίζουμε ανθρώπους οι οποίοι τείνουν να μην παίρνουν κανένα ρίσκο, ενώ πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που θεωρούν δεδομένα στη ζωή τους διακυβεύονται ενδελεχώς χωρίς καν οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται. Τι σημασία όμως έχει να ζεις εάν έχεις φτάσει εξήντα χρονών και δεν έχεις τίποτε απολύτως να νοσταλγείς;
Έρωτας είναι να αρπάξεις τον άλλον απ' το χέρι και να το σκάσετε, δίχως λεφτά και ρούχα, δίχως να σε νοιάζουν οι συνέπειες και το αύριο, αρκεί να ζεις τη στιγμή μαζί του.
Δεν είναι ούτε τα likes και τα μελωμένα σχόλια στο Facebook, ούτε τα ραντεβουδάκια στην πλατεία Κεραμεικού για ένα coctail στο Millenium.
Ο έρωτας δε γνωρίζει ρουτίνα, δε γνωρίζει νόρμες, δε γνωρίζει τρίτους είτε πρόκειται για την ανήσυχη μάνα σου, είτε για τα φιλαράκια που θα σε παρασύρουν στις χειρότερες συνήθειες επειδή Y.ou O.nly L.ive O.nce, ούτε ο νεαρός που θα σε πλησιάσει εκείνο το βράδυ στο club για να σε πηδήξει*.
Γι' αυτό βγες εκεί έξω, ζήσε και όταν έρθει η ώρα η καλή πετάξου σε κάποιο μαγαζάκι του κέντρου και αγόρασε δυο φαναράκια. Ανάψτε μαζί τη φλόγα τους και μη σε νοιάζει που θα καταλήξουν, σημασία έχει η διαδρομή.
*Δε θα επεκταθώ στο σεξουαλικό κομμάτι, η δολοφονία είναι έγκλημα, η περιγραφή της όχι, το σεξ δεν είναι έγκλημα, η περιγραφή του όμως είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου